Bratanki. T. 1-2 : powieść z podania początku XVIII wieku cz. 4 - strona 1
" a parady, a blasku w oczach, a na ustach fautazyi królewskiej. Czy ona, czy nie ona, dosyć, że podobniuteńka, dwie krople wody. W głowie mi się to zrazu pomieścić nie mogło, co ona robi tuż za królem, prawie przy królu. W tej chwili, gdym się zagapił na nią niezmiernie, ta mnie..."

Bratanki. T. 1-2 : powieść z podania początku XVIII wieku cz. 4 - strona 2
" już w tej chwili hrabiną Orzelską, i noc a dzień budowano dla niej pałac błękitny w Warszawie. Usłyszawszy o tej osobliwszej a szczęśliwej losu zmianie, anim się myślał zbliżać i przypominać mojej dawnej znajomej z garkuchmi od Duvalowej, tyłkom sobie zachował ową niebieską..."

Bratanki. T. 1-2 : powieść z podania początku XVIII wieku cz. 4 - strona 3
" o skrzypcach mowy nie ma, kiedy człek z troską na ramieniu chodzi. — Dobrze ci tak, panie Wojski, odezwała się śmiejąc, o! dobrze ci tak! Jakto, przybywasz do Drezna, masz kłopoty i nie przyjdziesz do starej znajomej, aby się z nią poradzić i spróbować, czy też ona się wam na co..."

Bratanki. T. 1-2 : powieść z podania początku XVIII wieku cz. 4 - strona 4
" nie odszedł, gdy już słyszę, goni ktoś za mną, submituje się. Patrzę, Bruhl! Z okna gdzieś najrzał całej sceny, bierze mnie pod rękę, wyrzucając srodze, żem taki niegrzeczny, że o nim zapominam, że czeka na me rozkazy. Myślałem, że mnie zje, i oto, kochany Piotrze, jakim..."

Bratanki. T. 1-2 : powieść z podania początku XVIII wieku cz. 4 - strona 5
" VI. NIESPODZIANKA. Wspomnieliśmy na początku naszej powieści, iż dwaj bratankowie z twarzy do siebie wielce byli podobni. Rysy były te same, wzrost równy, ruchy jednakie. Wprawdzie, jak to zwykle na świecie bywa, gdy życie i charakter podziałały różnie na ten jeden materyał..."

Bratanki. T. 1-2 : powieść z podania początku XVIII wieku cz. 4 - strona 6
" w opowiadanie przyjaciela. Głowę mając nabita świeżo tak dobrze zapamiętaną twarzą. Wita, Magda, która widziała go wchodzącego na zamek, ulękła się, postrzegłszy znowu przed sobą. Wejrzała do izby, przestraszyła się i nie wiedziała już, czy wchodzić, czy uciekać...."

Bratanki. T. 1-2 : powieść z podania początku XVIII wieku cz. 4 - strona 7
" — Proszę siadać, rzekł, i powiedz nam pani, co przynosisz. — Nic złego, nic złego, szepnęła Magda, niech pan wielmożny będzie spokojny. Tak mi się złożyło szczęśliwie, iżem za pierwszym razem zaraz do tej pani dostąpić mogła i z nią się rozmówić. — Jakto? byłaś..."

Bratanki. T. 1-2 : powieść z podania początku XVIII wieku cz. 4 - strona 8
" — Wrócisz więc waćpani tam znowu? dodał Wereszczaka. — A! bezwątpienia odpowiedziała Sulzerowa. — O jednem panią przestrzedz muszę, to, byś nie wspomniała wcale, ani opisywała, kto waćpanię posyła i kto jej w pomoc śpieszy. — Jam o tem jej mówiła już, alem nazwiska dać..."

Bratanki. T. 1-2 : powieść z podania początku XVIII wieku cz. 4 - strona 9
" mówiła, rzekła urażona Sulzerowa, na cóż to przecieraną udawać i inaczej powiadać, jak jest? Dwaj mężczyźni popatrzyli na siebie, Wereszczaka skinął na Piotra i rzekł stanowczo: — Waćpani jesteś poczciwa, i zacną kobietą, nic przed nią; bym nie taił, ale moja..."

Bratanki. T. 1-2 : powieść z podania początku XVIII wieku cz. 4 - strona 10
" możnaby pójść do króla, oskarżyć, kazać go ująć, a jemu ją odebrać. — Któż zaręczy, że król uwierzy, gdy on tu ma swoich, co mu pomagają, i kto zaręczy, że w pierwszej chwili przez zemstę nowej się zbrodni nie dopuści na niej i dziecku? Trzeba więc iść ostrożnie. —..."

Bratanki. T. 1-2 : powieść z podania początku XVIII wieku cz. 4 - strona 11
" do tego, iż mąż niepewno, że zabity, że o nim coś od Turków słyszano. Już proszę mi to zostawię, ja sobie rady dam. Skończyła się rozmowa roztrząsaniem drobnych szczegółów. Tego dnia blizko nadchodzący wieczór już nic przedsiębrać nie dawał. Wereszczaka poszedł się..."

Bratanki. T. 1-2 : powieść z podania początku XVIII wieku cz. 4 - strona 12
" — Każdy dom i uliczkę! Jam się tu przecie nad Elbą urodził i mam nadzieję, że mnie tu pochowają. — Jest na Nowem Mieście jaki dom Holzerowej ? Franz się uśmiechnął figlarnie. — E! to się już graf, przepraszam, spóźnił, stara baba, dawniej była niczego. Piotr się..."

Bratanki. T. 1-2 : powieść z podania początku XVIII wieku cz. 4 - strona 13
" zwalała wynijść aż na brzeg rzeki za ogrody i ztamtąd próbować czy by się wewnątrz dostać nie można. Piotr niewolą swą, wędrówkami pieszemi, nawykły był do oswajania się łatwego z miejscowością, instynktowo znalazł przejście, spuścił się aż do rzeki, a że woda była..."

Bratanki. T. 1-2 : powieść z podania początku XVIII wieku cz. 4 - strona 14
" ku niej oczki, ręką przyciągnęła ją do siebie. Biednemu Piotrowi, który w pierwszej chwili był ze swojego miejsca szczęśliwy, teraz za dalekim się ono wydało, szukał środka czyby się zbliżyć nie można niepostrzeżonemu. Postąpił kilka kroków. Drewniany płot od Elby dosyć..."

Bratanki. T. 1-2 : powieść z podania początku XVIII wieku cz. 4 - strona 15
" zamknął, zaryglował i zniknął. Szary mrok padać zaczynał. Korzystając z niego, cały jeszcze rozmarzony Piotr wysunął się powoli z ogródka, wybiegł nad brzeg, nad rzekę i zdało mu się, że wcale dostrzeżonym być nie mógł. Brzegiem rzeki szli ludzie od czółen z wiosłami na..."

Bratanki. T. 1-2 : powieść z podania początku XVIII wieku cz. 4 - strona 16
" trusiu cierpliwość, przynajmniej dopóki ja się z Orzelskiej, nie zobaczę. — Nikt mnie nie widział, i niespotkałem się z nikim, odparł Piotr. Chodźmy na górę. Poszli więc. Ledwie próg przestąpili, przyszedł się im pokłonić gospodarz, Niemczyk w czarnej czapeczce na łysinie,..."

Bratanki. T. 1-2 : powieść z podania początku XVIII wieku cz. 4 - strona 17
" kami, dodał Wereszczaka, ale kat go bierz, mniejsza o to. Pogadawszy jeszcze chwilę, pokładli się spać. Pod owe czasy, mimo, że w zamku przeciągała się często zabawa bardzo długo, miasto uciszało się i usypiało około dziesiątej godziny. Domy zamykano w wielo miejscach o..."

Bratanki. T. 1-2 : powieść z podania początku XVIII wieku cz. 4 - strona 18
" Natychmiast wszedł w wysokich butach palonych z ostrogami, w kapeluszu stosowanym, w mundurze wojsk saskich, przy szabli wojskowy jakiś, trzymając w ręku papier, a za nim gospodarz i trzech żołnierzy, z których jeden pozostał u wnijścia, a reszta za zdumionym postępując Wereszczaką..."

Bratanki. T. 1-2 : powieść z podania początku XVIII wieku cz. 4 - strona 19
" żale rozwodzić i szukać winowajcy! Zaledwie dano czas rzeczy zebrać; gdy już oficer dał znak do wyjścia, żołnierzy dwóch puszczając przodem, następnie rozkazawszy iść aresztowanym, a zamykając pochód sam z drugim żołnierzem. Tak zeszli ze schodów i zbliżyli się do bramy. Tu..."

Bratanki. T. 1-2 : powieść z podania początku XVIII wieku cz. 4 - strona 20
" VII. NA KOENIGSTEINIE. Dopóki powóz toczył się po bruku miejskim, przez małe okienko mogli kiedy niekiedy mimo nocy, to światełko zobaczyć, to ludzki głos posłyszeć, to jakiś znak życia pochwycić; wkrótce jednak z kamieni zjechali na zwyczajną drogę i Wereszczace zdało się,..."

Bratanki. T. 1-2 : powieść z podania początku XVIII wieku cz. 4 - strona 21
" dobna, ażeby to bez wiedzy wyższych władz uczyniono... więc się wprędce dowiedzieć muszą i — spodziewam się, że nas uwolnią. Jużciż w Saksonii jakaś sprawiedliwość i porządek istnieje, więc choćby omyłka się stała, to ją wprędce naprawią. Pomyślał potem Wojski, iż w..."

Bratanki. T. 1-2 : powieść z podania początku XVIII wieku cz. 4 - strona 22
" się położenie ich nie wyjaśniło. Pomimo utrapienia, niepokoju i niewygodnego siedzenia, Wojski począł ze znużenia drzemać. Piotr z oczyma w żołnierza wlepionemi, siedział osłupiały. Jechali tak całą noc. Niekiedy czuć było po rozlegającym się kół huku, iż przebywali mosty,..."

Bratanki. T. 1-2 : powieść z podania początku XVIII wieku cz. 4 - strona 23
" Weszło słońce blade... żołnierz dodany im do towarzystwa spał. Piotr dumał. Wereszczaka, przyglądał się: jechali a jechali... ale teraz jakoś bardzo wolno i pod górę. Zdawało się Wojskiemu, że żołnierze pobiegli przodem, oficer coś zakomenderował. Góra była stroma i konie..."

Bratanki. T. 1-2 : powieść z podania początku XVIII wieku cz. 4 - strona 24
" klucznik poszedł przodem, wiedziono go widoczni do więzienia. Wereszczace nie tak było strasznem zamkniecie, jak gwałtowne oddzielenie go od Piotra, dla którego samotności się obawiał. Nie było wszakże sposobu, bo na domaganie się o rozmowę ze starszym, odpowiedziano mu tylko..."

Bratanki. T. 1-2 : powieść z podania początku XVIII wieku cz. 4 - strona 25
" W dali, na drugim jej brzegu, widać było skalistą stożkowatą górę lasem okrytą., a po za nią falowate wzgórza, osady, lasy. Mógł ztąd przynajmniej więzień popatrzeć na szeroki świat Boży, ale nieznany jakiś, cudzy i dziwnie mu wyglądający... Zszedłszy ztąd, znalazł..."

Bratanki. T. 1-2 : powieść z podania początku XVIII wieku cz. 4 - strona 26
" przód, ażeby się dobrze więźniowi przypatrzeć, widocznie chciał rozpoznać z jakim człowiekiem i naturę będzie miał do czynienia, popędliwą czy spokojną, chytrą, czy lekkomyślną. Wojski prawie równie spokojny, przyglądał się także klucznikowi, mając pobudki nie mniejsze do..."

Bratanki. T. 1-2 : powieść z podania początku XVIII wieku cz. 4 - strona 27
" razem przywieziono, a zarazem spytał, czy z więzienia do króla i ministrów pisać wolno. Klucznik się rozśmiał tak, jakby go spytano, czy wolno wyjeżdżać konno na spacer. — Ani odrobiny papieru, ani kropli atramentu, ani źdźbła pióra mieć panu nie wolno, a pisać, rzekł, chyba..."

Bratanki. T. 1-2 : powieść z podania początku XVIII wieku cz. 4 - strona 28
" czór przyniesiono kaganek i zamieniono go po usilnych prośbach na świecę. Wereszczaka położył się wcześnie, a choć mimo letniej i gorącej pory, w murach było chłodno i wilgotno, usnął z wielkiego znużenia. Następny dzień upłynął zupełnie do poprzedzającego podobnie...."

Bratanki. T. 1-2 : powieść z podania początku XVIII wieku cz. 4 - strona 29
" jaźń została zawartą. Widząc, że Wereszczaka obrzydliwie się nudzi, Wulf przyniósł mu starą Biblię niemiecką bez początku i końca, wyczytaną mocno, ale w środku jeszcze nie zbyt poszarpaną. Wojski popatrzał na nią, pokiwał głową, słowo Boże w języku którego nie lubił,..."

Bratanki. T. 1-2 : powieść z podania początku XVIII wieku cz. 4 - strona 30
" brały pięknego połysku, rozłożył je na stole i czekał. Stary przyszedł z jadłem, popatrzał na zwodników, podsunął je zwolna i ostrożnie, miskę i talerz postawił, sam, z założonemi w tył rękami, jak gdyby się pokusie chciał obronić, nie odszedł zaraz, ale oczyma je po..."

Bratanki. T. 1-2 : powieść z podania początku XVIII wieku cz. 4 - strona 31
" Piątego dnia Wulf spytał. — A długo chcesz z nim mówić? — Pół godziny. — Nie może być! — Kwandrans. Potrząsł głową. — Dziesięć minut. Wyszedł bez odpowiedzi, ale Wojski otuchy nabrał. Spać się nie położył wcześnie, bo go już i sen nie brał, o północku..."

Bratanki. T. 1-2 : powieść z podania początku XVIII wieku cz. 4 - strona 32
" — Nie pytaj! czasu nie ma, mów, jak ci tu jest? spytał Wereszczaka. — Źle, — okrutnie źle,— szepnął, głos zniżając Piotr, my tu umrzemy. Ja! to przeznaczenie moje! ale ty... — Ani ja, ani ty, zawołał Wojski, czuję, że się to rozjaśni, odkryje, i że wkrótce będziemy..."

Bratanki. T. 1-2 : powieść z podania początku XVIII wieku cz. 4 - strona 33
" a w losie więźnia niezmienilo się nic. Dostał tylko na wago złota szarego papieru kawałek, trochę bladego atramentu i rozszczepione pióro suche. Materyały te posłużyły mu do spisania na czysto kalendarza, który utrzymywał na ścianie. "

Bratanki. T. 1-2 : powieść z podania początku XVIII wieku cz. 4 - strona 34
" VIII. NA SASKIM BRUKU. Pani Magda Suzlerowa niezmiernie była losem nieszczęśliwej kobiety zajętą. Nazajutrz nie wypadało jej iść znowu do Liny Holzer, aby nie obudzić podejrzenia, powstrzymała się więc do trzeciego dnia, ale rano pobiegła. Zapukała na pierwsze piętro, raz i..."

Bratanki. T. 1-2 : powieść z podania początku XVIII wieku cz. 4 - strona 35
" mi, a Magda pośpieszyła na górę. We drzwiach zadzwoniwszy, zetknęły się z Liną. — Cóż to? nie ma już jej u was? — pośpiesznie rzuciła Magda. Holzerowa załamała ręce, potem podniosła zaciśniętą pięść. — O! tego łajdaka, łotra, tobym powiesiła, krzyknęła w..."

Bratanki. T. 1-2 : powieść z podania początku XVIII wieku cz. 4 - strona 36
" Holzerowa w ręce plasnęła. — Masz ty słuszność, ale kto to uczyni. — No, już się nie kłopoczcie, musiemy tego dokazać! gdzie on mieszka? Lina wskazała znaną gospodę i dwie przyjaciółki pożegnały się. Magda śpieszyła, nie ścigać rotmistrza, tylko dać znać Wereszczace i..."

Bratanki. T. 1-2 : powieść z podania początku XVIII wieku cz. 4 - strona 37
" zumiała dobrze, iż zniknięcie kobiety i wywiezienie tych panów były w związku z sobą, że prześladowca nieszczęśliwej znalazł sposób uprzątnienia tych, co przeciwko niemu świadczyć mogli. Oburzyła się w niej poczciwa dusza; lecz wszystko to musiało się oczywiście dziać z..."

Bratanki. T. 1-2 : powieść z podania początku XVIII wieku cz. 4 - strona 38
" podobnego wybuchu musiała mu ulegać. Ułagodziwszy go więc nieco, z pewnemi ostrożnościami, poczęła wreszcie, pod największym sekretem, opowiadać mu historyę całą, tak, jak ją od p. Wereszczaki i Piotra słyszała. Suzler słuchał z niezmiernem natężeniem i uwagą, a że miał..."

Bratanki. T. 1-2 : powieść z podania początku XVIII wieku cz. 4 - strona 39
" ciu stanąć w obronie niewinności. Nie śmiała by go była namawiać do tego, ale Suzler sam jakoś wpadł na tę myśl, iżby się przydał może. Szło o szczegóły, szło i o kogoś, coby sprawę popierał. Nic więc tymczasowo zrobić się nie dało nad to, że Magda przez Linę..."

Bratanki. T. 1-2 : powieść z podania początku XVIII wieku cz. 4 - strona 40
" Nazajutrz rano, przez sekretarza pałacu posłała nazwisko Wereszczaki do zawiadującego policyą stolicy, aby się jej dowiedział, co się z nim stało. Czekała do wieczora na odpowiedź, która nie nadeszła. I drugiego rana ponowiła żądanie, niecierpliwie wyrażając się, że chce..."

Bratanki. T. 1-2 : powieść z podania początku XVIII wieku cz. 4 - strona 41
" działu mu, ze swego dawnego życia sceny owe, których pamięć jej była drogą; opisała Wereszczakę, spotkanie z nim i los, jakiemu uległ. Król August, mając na głowie interesa dwóch krajów i nieszczęśliwą dosyć politykę europejską, i całą sieć intryg, którą ona była..."

Bratanki. T. 1-2 : powieść z podania początku XVIII wieku cz. 4 - strona 42
" ksieżny Holstein-Beck pamięć biednego Wereszczaki. Nie wiedziała już zresztą jak chodzić około tego. Maleńki człowieczek (chociaż olbrzymiego wzrostu), Sulzer tymczasem gorąco się interesem zajmował, ale na swój sposób, zwolna, ostrożnie, z namysłem i rozwagą... Magda wysłana..."

Bratanki. T. 1-2 : powieść z podania początku XVIII wieku cz. 4 - strona 43
" rowo przyjęty. We cztery oczy nazwała go niezdarą, powiedziała mu, że ją chyba Pan Bóg takim mężem pokarał, który woli za piecem siedzieć, niż dbać o honor domu i familii. Gdy się kwaśne to przyjęcie w późniejszym czasie nie ułagodziło, kasztelan pisał przez rozstawione..."

Bratanki. T. 1-2 : powieść z podania początku XVIII wieku cz. 4 - strona 44
" tego człowieka znam od dzieciństwa, nie mógł i nie może być wplątanym w nic takiego, co by się brudnem nazwało. Przypuścić należy, iż brudni chyba ludzie zasadzkę niegodziwą nań uczynili i dobrej wiary ministra nadużyć musieli. Brühl już naówczas mimo oświadczeń..."

Bratanki. T. 1-2 : powieść z podania początku XVIII wieku cz. 4 - strona 45
" — W tego sprawie, ja mogę, pomogę, ja będzie przyjść do kasztelanowi. Zdziwiony Niemira szepnął mu nazwisko i mieszkanie. W dnie zabaw i assamblów na dworze, obowiązki kamerdynerów wielce były uciążliwe, jednakże Sulzer czując, że na pośpiechu zależało wiele, wziąwszy się..."

Bratanki. T. 1-2 : powieść z podania początku XVIII wieku cz. 4 - strona 46
" nie była mu obcą, powoli więc dopełnił ją sobie, zrozumiał, i doszedł do tego, iż należało na Wita uderzyć wprost, aby tamtych odbić. Sulzer gorąco sprawę popierał, Magda łzami. Ofiarowano sprowadzić na świadki Linę Holzerową, powtarzano po stokroć najdrobniejsze..."

Bratanki. T. 1-2 : powieść z podania początku XVIII wieku cz. 4 - strona 47
" IX. NIEMIRA I ZAGŁOBA. Na zamku tego wieczora był bal wielki, zabawa, której program sarn August, Mocny zakreślił. Kilku książąt przyjmowano dnia tego, a dwór saski ilekroć miał zręczność popisać się ze wspaniałością i smakiem wytwornym, z którego słynął, usiłował..."

Bratanki. T. 1-2 : powieść z podania początku XVIII wieku cz. 4 - strona 48
" Innym razem ubiory musiały być hiszpańskie, maurytańskie, średniowieczne. Na maskaradach przedstawiano się w najbogatszych, a razem najdziwniejszych przebraniach. Przyszła księżna Cieszyńska z siostrą chodziły raz cały wieczór w postaci strasznych nietoperzów. Cały urok takich..."

Bratanki. T. 1-2 : powieść z podania początku XVIII wieku cz. 4 - strona 49
" Gdy wszedł, pokoje oświecone rzęsisto już były pełne; król August przechadzał się promieniejący wśród pań i panów pokrojonych w atlasy, w koronki, w aksamity, w złotogłowy i pióra. Elegancya ta francuzko-niemiecka wprawdzie nie bardzo była do smaku kasztelanowi, któremu kuse..."

Bratanki. T. 1-2 : powieść z podania początku XVIII wieku cz. 4 - strona 50
" mężczyźni mało nie klękali. To cudne zjawisko trzpiotowatej, ślicznej laleczki, mocno zaintrygowało kasztelana. Nie mógł ani posądzić nawet, żeby ten Antinous język polski rozumiał. Nie kryjąc się więc z podziwieniem, jakie w nim wzbudził, kasztelan w sposób bardzo naiwny,..."

Bratanki. T. 1-2 : powieść z podania początku XVIII wieku cz. 4 - strona 51
" Kasztelan się kłaniał, ale na odpowiedź zebrać nie mógł. Zakłopotany był już najprzód tytułem, jaki dać wypadało temu panu. — Dawno pan tu przybyłeś? — zapytał młodzieniec nieznany. — Parę dni, świeżo, dopiero, mruczał kasztelan, który czekał napróżno, czy mu kto..."

Bratanki. T. 1-2 : powieść z podania początku XVIII wieku cz. 4 - strona 52
" stary znajomy, zawołał, przyjdź pan do mnie, jutro, koniecznie, jutro rano, musimy go ratować. Kasztelan jak do modlitwy złożył, ręce, twarz mu rozpromieniała, uśmiech wykwitł na ustach. — O panie mój! — zawołał, wiekuistą miałbym dla was wdzięczność. W tej chwili muzyka..."

Bratanki. T. 1-2 : powieść z podania początku XVIII wieku cz. 4 - strona 53
" — Sodoma i Gomora! — rzekł po cichu, ale co mi tam, byleby Wereszczakę wyratowała. — W czasie,całej tej sceny, ode drzwi, stojący w nich w paradnej liberyi cytrynowej ze złotem kamerdyner, nie spuszczał oka z kasztelana. Ogromny drab uśmiechał się miluchno, patrząc jak na..."

Bratanki. T. 1-2 : powieść z podania początku XVIII wieku cz. 4 - strona 54
" aby miał czas stawić się na naznaczoną godzinę do hrabiny Orzelskiej. Serce mu biło, bo do języka i obyczajów dworu nie bardzo był nawykły, a ta cudacka dziewczyna, która wczoraj była chłopcem, przestraszyła go swoją śmiałością, tonem i zagadkową twarzyczką. Pałac..."

Bratanki. T. 1-2 : powieść z podania początku XVIII wieku cz. 4 - strona 55
" ściu. Ośmielił się wszakże, gdy z wyrazem wielkiej dobroci rzekła do niego: — Proszę was, mówcie śmiało, mówcie mi obszernie o całej sprawie, jam sama przebolała wiele, nie byłam w dzieciństwie tak szczęśliwą, jak dziś jestem. Wojski był mi przyjacielem, dworzaninem,..."

Bratanki. T. 1-2 : powieść z podania początku XVIII wieku cz. 4 - strona 56
" mucić. Mówi to raczej przeciw niemu, niż przeciw protektorowi. — Dobrze więc, dodała Orzelska, gdy kasztelan skończył opowiadanie, ja biorę wszystko na siebie. Postępujmy jednak ostrożnie, abyśmy na pewno działać mogli. Ta biedna, nieszczęśliwa kobieta ma ciotkę. Okazuje się,..."

Bratanki. T. 1-2 : powieść z podania początku XVIII wieku cz. 4 - strona 57
" Szlachcic prawdziwy, stokroć wolał rąbać się, niż pisać; a jeść, niż decyfrować cudze pismo, i co się napocił nad raptularzami każdego utworu epistolarnego, trudno dać wiary. Napisawszy list, zazwyczaj spoczywał potem kilka godzin i powiadał znajomym, że w życiu dlań..."

Bratanki. T. 1-2 : powieść z podania początku XVIII wieku cz. 4 - strona 58
" tu w szachy, nigdy zdradzać się nie trzeba, gdzie się ma przyszły krok posunąć. W końcu uścisnął mu rękę i szepnął do ucha: — Bon espoir ! ale — cicho! Kasztelan potrosze potrzebował tej przestrogi, gdyż w poczciwości swój wygadywał się łacno, a gdy mu co na sercu..."

Bratanki. T. 1-2 : powieść z podania początku XVIII wieku cz. 4 - strona 59
" zrezygnować się musiał, coś niewyraźnego mruknąć jakby go bardzo prosił. Narzucił na siebie podany kitel płócienny. Rotmistrz wszedł kłaniając się i widocznie usiłując nadrobić humorem. — Dowiedziawszy się wypadkiem o bytności szanownego kasztelana, rzekł rotmistrz, nie..."

Bratanki. T. 1-2 : powieść z podania początku XVIII wieku cz. 4 - strona 60
" Rotmistrz zmilkł; Niemira miarkował, że wypadało dla niepoznaki zapytać go, co on tu i jak oddawna robił? — Ja, rzekł Zagłoba, ja jestem w dosyć przykrem położeniu, ale wytłómaczyć się z niego trudno, bo nie do wiary rzeczy umie spotykają. Żona moja chora na umyśle, nie..."

Bratanki. T. 1-2 : powieść z podania początku XVIII wieku cz. 4 - strona 61
" — No, ależ to bajka z tysiąca nocy, dorzucił Niemira. Rotmistrz ramionami ruszył. — Dziwi mnie tylko, że ona do pana kasztelana wprzódy nie doszła, bo w kraju o niej słyszę wiele rozbębniono, a wojewodzina ciotka mojej żony, nieprzyjaciółka moja wielka, pono się szalbierzowi..."

Bratanki. T. 1-2 : powieść z podania początku XVIII wieku cz. 4 - strona 62
" X. ZWIERZ NA POLOWANIU SCHWYCONY. List od pani wojewodzinej obszerny, pisany po francuzku, aby mógł być w oryginale przedstawionym królowi, zawierający najmocniejsze dowody i poparcie prawdziwości wypadków, z uczuciem gorącem i wymową jaką daje oburzenie przeciw niesprawiedliwości..."

Bratanki. T. 1-2 : powieść z podania początku XVIII wieku cz. 4 - strona 63
" pamięć przyrzeczeń i dopiero nieco rozbudził Orzelskę, która jednakże biorąc list wojewodzinej i potakując Niemirze, zdawała się raczej chcieć być tylko grzeczną, a nie potrafiła być gorliwą. Sprawdziło się tu przysłowie, iż żelazo należy bić póki gorące, hrabina teraz..."

Bratanki. T. 1-2 : powieść z podania początku XVIII wieku cz. 4 - strona 64
" myślał się, iż polowanie to mogło być w związku ze sprawą, a domysł poparty został tem, iż hrabina Orzelska przysłała od siebie pazia ze dworu, który zaproszenie do Moritzburga ustnie i najpilniej nalegając powtórzył. Chociaż tego rodzaju myśliwstwa, jakie się ta zwykle w..."

Bratanki. T. 1-2 : powieść z podania początku XVIII wieku cz. 4 - strona 65
" porankach najczęściej się trafia, dzień się zrobił prześliczny i nasi panowie przekąsiwszy coś w gospodzie, aby na królewskie specjały nie czekać, ruszyli cienistą aleją ku zamkowi. Tu już cały dwór myśliwski się zbierał, odzywały trąbki, biegali jezdni i coraz nowy powóz,..."

Bratanki. T. 1-2 : powieść z podania początku XVIII wieku cz. 4 - strona 66
" mythologicznemi obrazy przystrojonej, na który król i dwór nowe przywdziewali ubiory, z całą okazałością, występować pozwolił. Pominąwszy ogród i ulice z dziwacznie w pyramidy strzyżonych drzew złożone, ruszył pochód w głąb lasów. Na kasztelanie przykre dosyć uczyniło..."

Bratanki. T. 1-2 : powieść z podania początku XVIII wieku cz. 4 - strona 67
" wiono Wita, jakoś między królewskiemi łowczemi, a przynajmniej niedaleko od nich. Król się kilka razy od niechcenia obejrzał w tę stronę, z dworu kilka osób także. Zdala zaczęło być słychać obławę i psy, a wszystko uciszyło się i nagle zamilkło. Miejsce, na którem stał..."

Bratanki. T. 1-2 : powieść z podania początku XVIII wieku cz. 4 - strona 68
" ten zwrócił oczy wszystkich. Sam król nawet obejrzał się — stał odwrócony i jakby czekał na cóś. W chwili, gdy przybywający zsiadali już z koni, rotmistrz Wit dostrzegł ich. Oczy mu prawie z powiek zrazu wyskoczyć chciały, przerażenie odmalowało się straszliwe na twarzy..."

Bratanki. T. 1-2 : powieść z podania początku XVIII wieku cz. 4 - strona 69
" W tej chwili wszakże nikogo ona i polowanie to nie obchodziło; dramat tajemniczy, niezrozumiały, rozwiązywał się w ich oczach. Niemira ściskał Piotra i Wereszczakę, a o trzy kroki rzucającego się rotmistrza pachołkowie wiązali sznurami i ciągnęli, aby co prędzej od oblicza króla..."

Bratanki. T. 1-2 : powieść z podania początku XVIII wieku cz. 4 - strona 70
" Nikt z nich już na łowy nie zwracał uwagi. Napędzono rogacza, ogromnego na króla, który go trafnym strzałem powalił i trąby zaraz odezwały się, na znak zwycięztwa. Kilka innych strzałów padło dalej nad łąką. Polowanie było nader szczęśliwe i pomnożyło ten zbiór szacowny..."

Bratanki. T. 1-2 : powieść z podania początku XVIII wieku cz. 4 - strona 71
" dokonała, rzucili się co najśpieszniej do miasteczka, aby do Drezna powracać. Tyle mieli do mówienia z sobą. Kasztelan płakał, Wereszczaka żartował, Piotr stał posępny, milczący, ale uśmiechem usiłował wtórować ich weselu. W miasteczku zastali całą ludność wzburzoną,..."

Bratanki. T. 1-2 : powieść z podania początku XVIII wieku cz. 4 - strona 72
" stawił w progu, gdym z Brühlem mówił, a wreszcie Orzelskiej, z którąbym się nie poznał, gdybym jej głupstwa nie powiedział. 0 wszystkiem tem obszerną zdał relacyę Niemira, płacząc, śmiejąc się i ściskając obu. — Bogu niech będą dzięki, odezwał się Piotr, największa..."

Bratanki. T. 1-2 : powieść z podania początku XVIII wieku cz. 4 - strona 73
" Wszyscy urzędnicy, od których to zależało, z chętną, śpieszyli pomocą, a gdy Piotr wytłómaczył im, dla czego widzieć się musiał z uwięzionym, przyrzeczono mu, iż nazajutrz zaprowadzonym zostanie do więzienia, w którym był osadzony, nim go pod strażą do Warszawy odesłać..."

Bratanki. T. 1-2 : powieść z podania początku XVIII wieku cz. 4 - strona 74
" — Wczas! wczas! mruknął Wit, daj mi pokój! Urągać się przyszedłeś! nasycać! patrz, zdepcz swoją ofiarę. — Ofiarę, rzekł Piotr, któż z nas ofiarą? Bóg z tobą! Gdzie jest Marya i Urszulka? więcej od ciebie nic nie chcę, powiedz mi gdzie są, powiedz czy żyją, a uczynię..."

Bratanki. T. 1-2 : powieść z podania początku XVIII wieku cz. 4 - strona 75
" Na chwilę zamilkł Piotr, łzy mu zamknęły mowę. — Człowiecze, bez serca, bez litości, bez sumienia, ulituj się choć teraz nademną! Mów, ocalę ci życie, jeśli mi je oddasz! — Ty! mnie życie ocalisz! kłamiesz, to nie może być. Moje życie się skończyło, ja żyć nie chcę...."

Bratanki. T. 1-2 : powieść z podania początku XVIII wieku cz. 4 - strona 76
" później mógł dowiedzieć. Z drugiej strony, uniknąć hańby procesu i rusztowania, byłoby szczęściem. Wachał się Piotr, a winowajca znać z milczenia domyślał się tej walki wewnętrznej, bo głosem chwilowo mniej namiętnym, suchym, szyderskim niemal, począł nalegać. — Mam..."

Bratanki. T. 1-2 : powieść z podania początku XVIII wieku cz. 4 - strona 77
" XI. POSZLAKI.   Powrócił Piotr tak znękany po tem widzeniu się z bratankiem, iż niemal chorym się czując, ze wzruszenia i niepewności o los żony i dziecka, ledz musiał w łóżko. Opanowała go gorączka, płakał, narzekał, zrywał się, kładł krzyżem i nad ranem dopiero..."

Bratanki. T. 1-2 : powieść z podania początku XVIII wieku cz. 4 - strona 78
" Piotr pozostał w korytarzu sam, wszyscy pobiegli do celi Wita, wzbroniono ran krok postąpić dalej. Myśl straszliwa, że Wit mógł przekupiwszy straże ujść z więzienia, przebiegła mu przez głowę; przeraził się tem, że zbiegły, jeśli Marya była żywą, mógł mścić się..."

Bratanki. T. 1-2 : powieść z podania początku XVIII wieku cz. 4 - strona 79
" — Wielkim jest kusicielem pieniądz, rzekł z westchnieniem, wielkim strach. Ja nic nie wiem, ale ślady trucizny widoczne, a więzień nie żyje. Piotr chciał naocznie się o tem przekonać, otwarto mu drzwi celi. Trup leżał jakby strącony z posłania, ze straszliwie zmienioną twarzą,..."

Bratanki. T. 1-2 : powieść z podania początku XVIII wieku cz. 4 - strona 80
" — Chciał odemnie trucizny, mówił Piotr i za tę cenę niby mi przyrzekał znowu, że odkryje gdzie są i da środek ocalenia. Zrozumieć go nie było podobna. — Nie! zawołał Wereszczaka, umrzeć w przeciągu tego czasu, i tak, by o tem nie było wieści ni słychu, nie mogły. On je..."

Bratanki. T. 1-2 : powieść z podania początku XVIII wieku cz. 4 - strona 81
" ba nie wiedzącą co pocznie z sobą. Nie wielu ich zabranych z Bożej Woli, prosiło się już o pozwolenie powrotu choćby pieszo do domu, gdy Wojski szczęściem nadciągnął. Zobaczywszy go, przylgnęli jak do naturalnego opiekuna. — Moje dzieci,— rzekł Wereszczaka.— najprzód..."

Bratanki. T. 1-2 : powieść z podania początku XVIII wieku cz. 4 - strona 82
" Pozostał więc tylko traf i szczęście, na które rachować było potrzeba. Służący w końcu namyśliwszy się, uwiadomił o tem pana Wojskiego, iż parę razy wózkiem jednokonnym wiejskim przyjeżdżał jakiś Niemiec, który pieniądze odbierał i coś poszeptawszy z Witem, nazad..."

Bratanki. T. 1-2 : powieść z podania początku XVIII wieku cz. 4 - strona 83
" dołu; rzucił na nią garść ziemi Piotr z westchnieniem do Boga, ażeby się ulitował nad duszą, którą skrucha i żal może w chwili zgonu dopiero dotknęły. Wojski i on, przypomnieli sobie z goryczą te chwile młodości, gdy związani przyjaźnią, wspólnych używali rozrywek,..."

Bratanki. T. 1-2 : powieść z podania początku XVIII wieku cz. 4 - strona 84
" cili oba, doszedłszy do Zamkowej ulicy na Rozmarynową. Pani Sulzerowa właśnie ciasto miesiła, gdy jej tę robotę przerwali. Pismo i kaligrafia nie były jej obce, wszakże do wysokiej doskonałości nie posunęła nigdy sztuki pisania i decyfrowania, ale miała chłopca w szkole, który..."

Bratanki. T. 1-2 : powieść z podania początku XVIII wieku cz. 4 - strona 85
" — Jezu najsłodszy, tylko ty mi się już nie frasuj, a spuść na mnie, zresztą wszystko będzie dobrze. Piotrowi ciężyło najwięcej to, że bezczynny być musiał, a oddalić się ztąd nie mógł, dopókiby o losie żony nie miał pewniejszej wiadomości. Tydzień prawie ubiegł na..."

Bratanki. T. 1-2 : powieść z podania początku XVIII wieku cz. 4 - strona 86
" pełnie: a gdy przyszło do protokułu, stanął prawie drżący. Oświadczył, iż się zowie Jan Fryderyk Busse, że ma swój dom własny piętrowy w Schandau, nad Elbą, że się do niego zgłosił graf polski, mający żonę chorą, na umyśle, aby ją na mieszkanie przyjął, gdyż lekarze..."

Bratanki. T. 1-2 : powieść z podania początku XVIII wieku cz. 4 - strona 87
" Łatwo sobie wystawie, jakie wrażenie zeznanie to zrobiło na Piotrze, który drżąc, dostał ledwie do końca, co najprędzej chcąc udać się na miejsce i szukać śladów nieszczęśliwej Maryi. Po dokonanem badaniu, Jan Fryderyk Busse, uspokojony na sumieniu, podjął się na wózek swój..."

Bratanki. T. 1-2 : powieść z podania początku XVIII wieku cz. 4 - strona 88
" i pantoflach wysłużonych. Wszystko to otoczyło ojca naprzód, potem gości, którzy milczący weszli na górę, jak się wchodzi do miejsca uświęconego wspomnieniami. Tu wszystko pozostało nietkniętem, jak Marya rzuciła, czarne jej suknie i kwefy, dziecinny przyodziewek i proste, ubogie..."

Bratanki. T. 1-2 : powieść z podania początku XVIII wieku cz. 4 - strona 89
" domym i podejrzanym wielce sposobem, kupił tu grunt tanio, a postawił dom wspaniały, masiv murowany, dla upokorzenia Bussego, którego kamieniczkę z pruskiego muru, kletką nazywał, Pani Stolzowa ubierała się jak Drezdenka i z góry patrzała na inne damy z Schandau, dla tego, że miała..."

Bratanki. T. 1-2 : powieść z podania początku XVIII wieku cz. 4 - strona 90
" Wojski dla zasięgnięcia języka, wszedł do paradnego domu Sztolzów. Pies, który czuł w nim człowieka, przybywającego z nieprzyjacielskiego obozu, szczekaniem urywanem, gniewnym, ponurem, prowadził aż do progu. "

Bratanki. T. 1-2 : powieść z podania początku XVIII wieku cz. 4 - strona 91
" XII. BUSSOWIE I STOLZOWIE. W progu powitał go pan Stolz podjęciem szlafmycy i zaprosił do pokoju, bardzo, juk na Schandau, wykwintnie przybranego, gdzie znaleźli jejmość w fiokach, świeży jeszcze i ładną kobiecinę z dwiema ślicznemi córeczkami. Zagaić rozmowę nie było łatwo...."

Bratanki. T. 1-2 : powieść z podania początku XVIII wieku cz. 4 - strona 92
" ło. Myśleliśmy, że państwo jako tak blizcy sąsiedzi, zechcecie może dać nam pewne wskazówki i objaśnienia. Słysząc to jejmość uczyniła minkę zasmuconą, brwi podniosła do góry, spuściła oczy na robotę, którą trzymała w ręku, westchnęła i z obojętnością szczególną,..."

Bratanki. T. 1-2 : powieść z podania początku XVIII wieku cz. 4 - strona 93
" Żona mrugnęła, ale on z powagą mówił dalej: — Tak! tak! dostojnym cudzoziemcom prawda się należy. Jakże chorą kobietę, delikatną, mieścić w domu i familii grubianów takich, ludzi niewykształconych, chłopów nieokrzesanych? Cóż z tego dobrego być mogło ? — Już to..."

Bratanki. T. 1-2 : powieść z podania początku XVIII wieku cz. 4 - strona 94
" sprawie. Tak! tak! słyszeliśmy, coś się stało, zabrakło tej pani i dziecka jednego dnia, więcej nie wiemy nic. — Jakże wyjść mogła, zapytał Wojski, jeśli, jak pani sama powiadasz, tak pilnie była strzeżoną! — Ja nie wiem! szepnęła Krystyna, patrząc na robotę, i zwracając..."

Bratanki. T. 1-2 : powieść z podania początku XVIII wieku cz. 4 - strona 95
" li, gdy niespodzianie zmieniły się okoliczności, gdy cudownie została wyzwoloną od tego tyrana, który umarł, znikła dla tych co ją ratowali. Wojski ręce załamał, Niemiec znać zaciekawiony spojrzał na żonę, ażeby mu wytłómaczyła o co szło, Krystyna rzuciła kilka słów dla..."

Bratanki. T. 1-2 : powieść z podania początku XVIII wieku cz. 4 - strona 96
" I znowu poszwargotali coś pan Stolz z panią Stolzową, a on rozpoczął poważnie: — Ja panu rozpowiem jak to było, bo wiem co się dostojnym cudzoziemcom należy, a ten grubianin nie wić i nigdy wiedzieć nie będzie, bo to jest drąg nieoskrobany. Wskazał na dom Bussego. — Busse,..."

Bratanki. T. 1-2 : powieść z podania początku XVIII wieku cz. 4 - strona 97
" — Furtką mogła wyść w góry, a w górach... Ruszył ramionami. Jejmość dokończyła: — W górach, w górach, proszę pana, nie trudno o ludzi co i za granicę do Czech i na Szlązk, zawieść, czy zaprowadzić mogą. Oj! oj! — Ale nas tu przestraszono, rzekł Wojski cierpliwy,..."

Bratanki. T. 1-2 : powieść z podania początku XVIII wieku cz. 4 - strona 98
" poczęli Wojskiego odprowadzać ku drzwiom oboje milczący. Wróciwszy do Bussych domu zastał tu Piotra, siedzącego samotnie w pokoikach i płaczącego jak dziecię.... nie śmiał mu nic już mówić, a nie miał też wiele do powiedzenia. Postanowili noc spędzić w Schandau i nazajutrz,..."

Bratanki. T. 1-2 : powieść z podania początku XVIII wieku cz. 4 - strona 99
" Wojski począł chłopca badać. — Nic z niego dowiedzieć się — nie można odparł chłopak — ale oni tu wszyscy Stoków posądzają, iż coś mogą o tem wiedzieć. Zwrócił się więc niezmordowany Wereszczeka wzdychając: "O Jezu najsłodszy" — do domu Stolzów. Znać go z..."

Bratanki. T. 1-2 : powieść z podania początku XVIII wieku cz. 4 - strona 100
" ktoby wiadomość pewną dał o znikłej pani, otrzyma znaczną, nagrodę. Porozlepiano nawet po wsiach sądowe obwieszczenia. Wojski, dotrwawszy aż do tego kresu, sam już nie wiedział co począć, chciało mu się bowiem powracać do domu, nie mógł Piotra samego porzucić, a ten znowu..."