Córka wdowy : powieść naszych czasów Seweryny z Żochowskich Pruszakowej. cz. 2 - strona 1
" Na czole twojem dostrzegam od rana Jakiś niepokój. — Co ci moje dziecię? MARYA. Nic droga matko! MATKA. O! ja umiem przecie Czytać w twój duszy: bo czegóż nie zbada Matczyne oko? — Jakaś ty mi blada Bądź dobrej myśli — z przybyciem Rafała Dziś tajemnica się..."

Córka wdowy : powieść naszych czasów Seweryny z Żochowskich Pruszakowej. cz. 2 - strona 2
" Lub one ziemskiej chwały marne blaski, Potrzebne sercu, które mocą całą Uczcić już jego zasługę umiało? On widzę matko, nie pojął mnie wcale!... MATKA. Bądź mi spokojną! — mam ufność w Rafale, On go przekona: może dziś wieczorem Razem przybędą; czy widzisz pod..."

Córka wdowy : powieść naszych czasów Seweryny z Żochowskich Pruszakowej. cz. 2 - strona 3
" Źrenica lśniła anielskim spokojem, Jakby napojon czystym natchnień zdrojem, Duch. jego ziemskie porzucił już ciało! Schylił się ku mnie, i wiązankę małą, Ze śnieżnych kwiatów, w moje oddał dłonie! A jam on wianek włożyła na skronie; I krew mi z czoła zbiegła strugą..."

Córka wdowy : powieść naszych czasów Seweryny z Żochowskich Pruszakowej. cz. 2 - strona 4
" (PAN RAFAŁ zsiada z bryczki blady i zmieniony — i zbliża się pomału nad rzekę).   MATKA (patrząc na brata) O jakże on blady! Co mu być może — zkąd taka w nim zmiana? ( Zbliża się do brata — chce pytać — ale Rafał kładzie palec na ustach Marya patrzy z..."

Córka wdowy : powieść naszych czasów Seweryny z Żochowskich Pruszakowej. cz. 2 - strona 5
" Ja sambym płakał od mroku do rana. Lecz trudno wskrzesić zamarłe już życie! (Słychać stłumiony jęk Maryi, która silniej jeszcze przyciska krzyż do piersi).   MATKA (patrząc na córkę) . Więc on nie żyje!.. Biedne — biedne dziecię P. RAFAŁ. Tak! duch..."

Córka wdowy : powieść naszych czasów Seweryny z Żochowskich Pruszakowej. cz. 2 - strona 6
" XI.   Wiejski cmentarz: dokoła mogiły i krzyże. — Lud zebrany tłumnie, otacza prostą dębową trumnę, którą dziad i organista spuszczają w dół świeżo wykopany. — Ksiądz w żałobnym ornacie, z krzyżem w jednej ręce, z kropidłem w drugiej, stoi nad grobem. — Na..."

Córka wdowy : powieść naszych czasów Seweryny z Żochowskich Pruszakowej. cz. 2 - strona 7
" Kiedy straszny dzień nastanie, Co uczynim wonczas Panie? Jeno skruchą grzesznik zdjęty Wołać będzie: — święty! święty! Każdy z obecnych porzuca garść ziemi — Ksiądz kropi święconą wodą świeżą usypaną mogiłę. — Lud rozchodzi się zwolna — Matka wstępuje w..."

Córka wdowy : powieść naszych czasów Seweryny z Żochowskich Pruszakowej. cz. 2 - strona 8
" Gdzie teraz wesprę słabe ramie moje, Kędy spaloną bolem pierś napoję, Gdy zdrój pociechy ubiegł mi na wieki! Może do grobu kres jeszcze daleki? A tu iść trzeba — w łzach — bolu i trwodze; I nigdzie w pustej nie odpocząć drodze! Trudnoż to Panie! O! serce mi pęka, — Boże! i..."

Córka wdowy : powieść naszych czasów Seweryny z Żochowskich Pruszakowej. cz. 2 - strona 9
" W łzach niezanurzysz owej iskry świętej, W ognisku bożej miłości poczętej, Co w piersi ludzkiej, choć ją życie boli, Na świat rozsiewa skarby dobrej woli! Bo snadno dziecię, gdy się przyszłość śmieje, G'woli nam jasną wskazując nadzieję, Ukochać sercom świat, Boga i ludzi!..."

Córka wdowy : powieść naszych czasów Seweryny z Żochowskich Pruszakowej. cz. 2 - strona 10
" W mem samolubstwie jam przepomnieć śmiała, Że nie jest mojem — własne nawet życie. Zgrzeszyłam Panie! P. RAFAŁ. Tak! kochane dziecię, Od Boga żywot człek bierze w udziale, By niem świadectwo oddał Jego chwale — Im więcej siły czerpnie duchem w niebie, Tem więcej..."

Córka wdowy : powieść naszych czasów Seweryny z Żochowskich Pruszakowej. cz. 2 - strona 11
" Ma swym połyskiem bawić ludzkie oko? Czyż jęk z dna duszy wyrwany głęboko, Ma ludziom pieśnią brzęczeć mimo ucha?... Nie! ja bol zaklnę w głąb mojego ducha, To skarb mój cały — to puścizna droga! Nie dam go światu — lecz przed tronem Boga Nieuroniony w całości..."